4 Μύθοι για τα δίγλωσσα παιδιά

Πώς τα παιδιά μαθαίνουν πάνω από μια γλώσσα

Τα παιδιά γίνονται δίγλωσσα με δύο τρόπους: με Ταυτόχρονη Μάθηση και με Διαδοχική Μάθηση.

Greek Logoped Logo

Ταυτόχρονη μάθηση συμβαίνει όταν το παιδί μεγαλώνει σε δίγλωσσο περιβάλλον από την γέννησή του ή όταν η δεύτερη γλώσσα εισάγεται πριν την ηλικία των 3 ετών.

Τα παιδιά που μαθαίνουν δύο γλώσσες ταυτόχρονα, κατακτούν τα ίδια αναπτυξιακά γλωσσικά ορόσημα, όπως και τα παιδιά που μαθαίνουν μία γλώσσα.

Αν και τα δίγλωσσα παιδιά μπορεί να καθυστερήσουν να πουν τις πρώτες τους λέξεις, συνήθως ξεκινούν να μιλάνε μέσα στο φυσιολογικό μέσο όρο ηλικίας. Στην αρχή, το δίγλωσσο παιδί κατακτά τις δύο γλώσσες μεικτά και ύστερα φαίνεται να αποκτά την ικανότητα να τις διαχωρίζει.

Greek Logoped Logo

Διαδοχική μάθηση συμβαίνει όταν το παιδί μαθαίνει την δεύτερη γλώσσα, αφού πρώτα έχει παγιώσει την πρώτη. Συμβαίνει συνήθως μετά την ηλικία των 3 ετών.

Αυτό μπορεί να συμβεί σε περίπτωση μετανάστευσης, ή όταν το παιδί ξεκινάει σχολείο σε διαφορετική γλώσσα από αυτή που μιλούσε σπίτι. Σ’ αυτήν την περίπτωση, περιμένουμε το παιδί να βιώσει τα παρακάτω:

Στην αρχή, θα χρησιμοποιεί τη γλώσσα που μιλούσε στο σπίτι του.

Μπορεί να βιώσει μια περίοδο σιωπής ή μη λεκτική. Αυτό μπορεί να διαρκέσει από λίγες βδομάδες μέχρι λίγους μήνες. Τα μικρότερα παιδιά μένουν περισσότερο καιρό σ’ αυτό το στάδιο απ’ ότι τα μεγαλύτερα.

Θα ξεκινήσει να χρησιμοποιεί λέξεις και μικρές φράσεις, κυρίως από μνήμης, δηλαδή δεν θα έχουν  δημιουργηθεί γλωσσικά από τον ίδιο.

Τελικά, θα αρχίσει να χρησιμοποιεί και να φτιάχνει μόνος του φράσεις. Το παιδί θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη ευφράδεια λόγου, αλλά θα συνεχίσει να κάνει γραμματοσυντακτικά λάθη, τα οποία κυρίως αποδίδονται στη επιρροή της ελληνικής γλώσσας


Οι Μύθοι για τη διγλωσσία

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πότε τα γλωσσικά λάθη του παιδιού ευθύνονται σε κάποιου είδους γλωσσική διαταραχή και πότε θεωρούνται φυσιολογικό μέρος της διγλωσσίας. Γι ‘αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι μύθος στην περίπτωση της διγλωσσίας:

Μύθος 1: «η διγλωσσία οδηγεί σε γλωσσική σύγχυση».

Είναι φυσιολογικό ένα παιδί που μαθαίνει δύο γλώσσες ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί λέξεις ή προτάσεις κι από τις δύο γλώσσες σε μια συζήτηση. Όταν δεν γνωρίζει μια λέξη στην μία γλώσσα, χρησιμοποιεί την αντίστοιχη στην δεύτερη γλώσσα, για να μπορέσει να επικοινωνήσει.

Το σημαντικό είναι να τηρούνται οι συντακτικοί κανόνες. Έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά που χρησιμοποιούν αυτό το φαινόμενο, τηρούν τους συντακτικούς κανόνες.

Μύθος 2: «οι γονείς πρέπει να υιοθετήσουν την τακτική: ένας γονιός – μία γλώσσα»

Πολλές φορές, οι γονείς θέλοντας να βοηθήσουν το παιδί ορίζουν μία συγκεκριμένη γλώσσα που θα μιλάει ο καθένας όταν απευθύνετε στο παιδί. Αυτή η τακτική είναι μία επιλογή όταν μεγαλώνεις ένα παιδί με διγλωσσία, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ότι βοηθάει το παιδί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται απαραίτητο.

Οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιούν όποια γλώσσα νιώθουν άνετα με το παιδί τους ή ακόμα και να αναμείξουν τις δύο γλώσσες, αφού ούτως ή άλλως η ανάμειξη των δύο γλωσσών αποτελεί φυσιολογικό στάδιο της διγλωσσίας.

Μύθος 3: «τα παιδιά σε μικρή ηλικία μαθαίνουν σαν σφουγγάρι»

Όχι ακριβώς. Τα παιδιά που μαθαίνουν μια δεύτερη γλώσσα χρειάζονται 3-4 χρόνια έκθεσης σε επίπεδο συζήτησης και 7-8 χρόνια έκθεσης για απόκτηση ακαδημαϊκών δεξιοτήτων. Όπως βλέπουμε είναι μια μακροχρόνια διαδικασία.

Μύθος 4: «Αν τα παιδιά με γλωσσική διαταραχή μαθαίνουν δεύτερη γλώσσα, επιδεινώνεται το πρόβλημα»

Δεν ισχύει. Έρευνες έχουν δείξει ότι δεν παρουσιάζεται κάποια επιδείνωση της γλωσσικής διαταραχής επειδή το παιδί μαθαίνει μια δεύτερη γλώσσα. Μελέτες σε δίγλωσσα και μονόγλωσσα παιδιά με γλωσσικές διαταραχές έδειξαν ότι η μόνη διαφορά των δίγλωσσων από τα μονόγλωσσα είναι ότι τα δίγλωσσα απλά μιλάνε μια δεύτερη γλώσσα.

Shopping Basket